مصاحبه خیالی

سلام

حدود یک ماه پیش در روزنامه "سرمایه"یک مصاحبه ازمن چاپ شد.این مصاحبه بازتاب وسیعی داشت.چنانکه تا به حال هم درمحافل گوناگون که شرکت می کنم،درمورد این مصاحبه درحال پاسخ دادن هستم و هرچند که تقریبا درشماره 10 روزبعدش متنی ازسوی من چاپ شده اما مثل اینکه فقط همون مصاحبه رو همه خوندن ودرمورد جوابیه من کسی هیچی نمی گه!

به هرحال درزیرعین مطلبی که در روزنامه چاپ شده رو آوردم تا شما هم درجریان موضوع قرار بگیرید وچون یکی از دوستان هم حسابی ازبابت این مصاحبه ازمن گله کرده بود پاسخی داده باشم.علتی که دیرهم می فرستم اینه که لپ تاپم ویروسی شده وهمه مطالبی که توش بایگانی کرده بودم هم مشکل دارشده ولذا مجبورشدم برای آوردن به اینجا دوباره مطلب رو از روی روزنامه بنویسم!

مطلب رو بخوونین:

سلام

من معمولا روزهائی که مجلس جلسه علنی دارد، صبح زود که به مجلس می رسم، اگر قبل از ساعت 7 رسیده باشم و موضوعی برای صحبت کردن داشته باشم، برای نطق قبل از دستور ( 2 زمان 5 دقیقه ایست که نمایندگان در مورد موضوع خاصی که قصد صحبت دارند، برای شرکت در قرعه کشی باید قبل از ساعت 7 صبح به مجلس آمده و ثبت نام کنند تا در صورتی که قرعه به نامشان افتاد، بتوانند در مورد موضوع مورد نظرشان نطق کنند .) ثبت نام می کنم. سپس برای صبحانه می روم و اگر هم دیرتر برسم که یک راست به رستوران می روم . بعد از صبحانه هم حدود یک ربع به 8 که درب سالن اصلی جلسات علنی باز می شود برای زدن کارت حضور که تقریبا جزء نفرات اولی هستم که اقدام می کنم ، تا زمان شروع رسمی جلسه به محل کتابخانه پارلمان می روم و در میان سایتها ، وب لاگ خودم ، دیگران و یا ایمیلم به کار می پردازم .

سه شنبه صبح که طبق معمول قبل از 7 به مجلس رسیدم و برای نطق ثبت نام کردم و باز هم مثل یکی دو هفته اخیر اسمم درنیامد! باقی کارها را که در بالا گفتم انجام دادم و به محل کتابخانه رفتم . در حال سرچ بودم که مسئول کتابخانه به بالای سرم آمد و یک برگه روزنامه را که در آن عکس نسبتاً بزرگ و مصاحبه ای از من چاپ شده بود را به دستم داد و گفت : " عجب مصاحبه ای با روزنامه سرمایه کرده اید ! درد دل جوونا رو گفته اید ! خودتان این مصاحبه را خوانده اید ؟! گفتم، نه نخوانده ام ولی شاید در قفسه ام از طرف اداره اخبار یا روابط عمومی مجلس انداخته باشند .

این جملات بین ما ردوبدل شد و ایشان هم به سرکار خودش رفت و من هم که سرگرم کارم بودم، تنها به عکسم در روزنامه نگاهی کردم و با توجه به کثرت روزنامه هائی که گاه و بیگاه مطالب مختلفی از ما می نویسند، دیگر توجهی به متن مصاحبه نکردم و ورقه مصاحبه را در کیفم گذاشتم و به کارم مشغول شدم .

پس از پایان کار و رفتن به صحن علنی، تا ظهر چند نفر به من از موضوع مصاحبه ام با روزنامه" سرمایه" گفتند . همه هم یک طورائی بیش از حد به تعریف از نوع مطالبی که گفته ام و توجه ام به مشکلات جوانان است، اشاره می کردند . این مسئله باعث شد نسبت به این مصاحبه حساس شوم و به مطالعه متن مصاحبه بپردازم .

مصاحبه را که شروع کردم، در همان ابتدا و در حین خواندن با خودم می اندیشیدم که من این مصاحبه را کجا و کی کرده ام و همین طور جلوتر که می رفتم تصور می کردم، شاید این مصاحبه یک مصاحبه فرضی و طنز است ! چرا که ادبیات طرح مسائل و نوع ادای پاسخ­ها کاملاً برایم غریبه و ناآشنا بود و در ادامه مطلب دائماً منتظر بودم درجائی عنوان شود که " این مصاحبه ای فرضیست با مسئول کمیته جوانان کمیسیون فرهنگی، در مورد اشتغال و ازدواج و فرار مغزها و . . . جوانان " و مثلاً عنوان این مطلب که " این مسئولین علیرغم همه شعارهائی که در مورد جوانان می دهند، اگر بخواهند گفتارشان را با رفتارشان همخوانی بدهیم یک چیزی مثل این مصاحبه درمی آید و . . . ! " یا یک متنی مانند این را نوشته باشند .

متن مصاحبه تمام شد ولی چنین اتفاقی نیفتاد و حقیقتاً پاسخهای این مصاحبه،کاملاً جدی و ازقول من چاپ شده بود !

نمی دانم مصاحبه را خوانده اید یا نه . اما به هر حال برای یادآوری هم شده عنوان برخی نکات کلیدی آن می تواند برای انبساط خاطرتان،بد نباشد .

از من پرسیده شده : جوانان برای شغل وتأمین معاش چه کنند؟ گفته ام به این چیزها فکرنکنند ! درس بخواند !           

گفته اند : بدون تأمین مالی چطوری درس بخوانند؟ گفته ام مهم نیست، درس بخوانند و حقوق زیادی نخواهند !

پرسیدند : اگر کمی پول داشته باشند، چه کاری راه بیندازند، خوب است؟ گفته ام، زمین و ملک بخرند !

گفته اند، کار تولید مشارکتی چی؟ گفته ام، خوب نیست، ضرر می کنند ! زمین می خرند !

پرسیده شد : کار نیست چه کنند؟ گفته ام بروند خارج ! اونجا تخصص هم نداشته باشی خوب پول می دن !

پرسیده شده : چطور ازدواج کنند؟ گفته ام اگر می توانند که ازدواج کنند و اگرنه باز هم بروند خارج !

گفته اند : ولی همه می گویند فرار مغزها و . . . ، گفته ام اینها همه حرفه! وقتی کار نیست و خیلیها 60 ، 70 سال یک یا چند پست را اشغال کرده اند، همان بهتره که جوانها بروند خارج !     

بعد از آن که مطلب را خواندم تا بعد از ظهر هر کی با من در مورد این مصاحبه صحبت کرد، مجبور به توضیح موضوع و تکذیب آن شدم و حدود ساعت 4 بود که با سردبیر روزنامه صحبت کردم و موضوع را برایش توضیح دادم و ایشان هم عنوان کرد:" این مصاحبه توسط یکی از خبرنگارانمان انجام شده و ماهم به حرفش در مورد اینکه این مطالب را شما گفته اید مثل گذشته اعتماد کردیم ! البته خودم هم وقتی متن مصاحبه را خواندم تعجب کردم که چطور شما چنین پاسخ هایی به سوالات داده اید و ..."!

من هم با توجه به برخورد خوبی که ایشان داشت دیگر حرفی برای گفتن نداشتم و فقط از ایشان خواستم به این خانم بگویند با من تماس بگیرد.چون این اتفاق بیش از اینکه ناراحت کننده باشد ، تعجب آور بود .

خانم مصاحبه کننده تماس گرفت و از همان پشت تلفن نگرانی اش را می شد متوجه شد.معلوم بود که احتمال وقوع اشتباه به صورتی خاص وجود دارد و بیشتر از این بابت امکان این اشتباه را جدی تصور می کنم که ایشان را بسیار مضطرب و متعجب احساس کردم و عنوان کرد : " با شماره شما تماس گرفتم و شما هم اینها رو گفته اید!"

خوب ،خودش هم مطمئن به اینکه با من صحبت کرده، نبود و من هم با توجه به اطمینانی که به این روزنامه داشته ام و قبول اشتباهی که از سوی مسئولین روزنامه صورت گرفت ، با خودم این تصور را کرده ام که شاید شماره من را به اشتباه گرفته اند و فرد پاسخ گو هم بهترین فرصت را برای مصاحبه و یا درد دل و یا ... یافته است.

به هر شکل امیدوارم در آینده با حساسیت بیشتر دوستان ، شاهد این نوع اتفاقات، که طبیعتا جدای از زیر سوال رفتن مصاحبه شونده ، باعث خدشه به جایگاه نشریه نیز می گردد ، نباشیم  و من هم در همین رابطه و به خصوص در مورد ترک وطن و تبعات آن با توجه به شناختی که از وضعیت ایرانیان خارج رفته دارم ، همین جا آمادگی ام را برای انجام یک مصاحبه ای که درصد طنزش کمتر باشد! اعلام می کنم.

در پایان هم لازم می دانم با توجه به این که در چند روز قبل در برخی نشریات به نقد صحبتهای منسوب به من پرداختند عرض کنم که با کلیه مطالبی که عنوان کرده اند موافقم و پاسخی برای نقدشان ندارم و گله شان را کاملا وارد می دانم ، اما باید به سراغ خبرنگار روزنامه سرمایه بروند که چنین مصاحبه خیالی را انجام داده و مدیر مسئولی که مسئولیت چاپ آن را قبول کرده است.

نوشته شده توسط امیر رضا خادم در پنجشنبه ششم دی 1386 |